Unijna polityka konkurencji (obowiązująca także państwa ubiegające się o członkostwo w UE) ogranicza możliwość bezpośrednich dotacji rządowych dla przedsiębiorców, traktując je jako formę niedozwolonej pomocy publicznej, która zagrażałaby uczciwej konkurencji na jednolitym rynku europejskim.

Wdrożenie unijnego prawa ekologicznego należy do najtrudniejszych zadań stojących przed Polską na drodze do Wspólnoty Europejskiej. Część związanych z tym kosztów obciąży również nasze przedsiębiorstwa, w tym także małe i średnie, które będą musiały osiągnąć obowiązujące standardy ochrony środowiska w zakresie jakości powietrza i wód, poziomu hałasu oraz gospodarki odpadami, a także sprostać wymaganiom dotyczącym ekologicznych cech wyrobów.

Trwające już od wielu lat dostosowywanie polskich przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy do norm obowiązujących w Unii Europejskiej sprawiło, że przyjęte u nas uregulowania są w 90 proc. przypadków identyczne lub bardzo zbliżone do unijnych. Mimo daleko posuniętej zbieżności rozwiązań pozostają jednak wciąż obszary, w których utrzymują się pewne różnice. Część z tych różnic może być przyczyną dodatkowych wydatków dla polskich przedsiębiorców po przystąpieniu naszego kraju do UE.

Zasadniczy zrąb polskiego prawa pracy pokrywa się z regulacjami obowiązującymi w Unii Europejskiej. Po przystąpieniu naszego kraju do UE nie będą więc potrzebne poważniejsze zmiany przepisów.

Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej niewątpliwie spowoduje zaostrzenie konkurencji. Jednak obawy, że nasi producenci jej nie wytrzymają, są z pewnością nadmierne.

Warunkami powodzenia polskiej firmy na Rynku Wewnętrznym (a więc także na rynku polskim, który po naszej akcesji do UE stanie się jego integralną częścią) będzie konkurencyjność technologiczna, jakościowa, kosztowa i marketingowa naszego dostawcy, oraz posiadanie stosownych uprawnień wynikających z przepisów unijnych (na przykład potwierdzenia, że towar spełnia obowiązkowe wymagania bezpieczeństwa, jest zgodny z normami sanitarnymi i ochrony środowiska itp.).

Przedsiębiorcy polscy, zwłaszcza z sektora MSP, często podnoszą kwestię metody szacowania kosztów dostosowania do tych wymagań Jednolitego Rynku. Takie stawianie problemu zawiera w sobie daleko idące uproszczenie. W rzeczywistości trudno jest zazwyczaj ustalić, które dostosowania w działalności przedsiębiorstwa są wynikiem ogólnych zmian w produkcji i w warunkach międzynarodowej konkurencji, a które wynikają z rozwiązań specyficznych dla Unii Europejskiej. Te ostatnie znajdują się w zdecydowanej mniejszości. Acquis jest bowiem przede wszystkim zbiorem przepisów kodyfikujących normalną i powszechną praktykę biznesową. Takiemu charakterowi unijnego prawa i pragmatyki sprzyja też procedura tworzenia regulacji unijnych, w której uczestniczą także sami przedstawiciele przedsiębiorczości. Trudno założyć, by współtworzyli oni prawo, które byłoby dla nich uciążliwe i krępujące.

Unia Europejska od dawna wspiera wszelkie przedsięwzięcia mające na celu kooperację między firmami. Do przykładów tego wsparcia zaliczamy: